Dit weblog gaat over tal van zaken die ik meemaak, waarover ik mij verwonder en waarover ik wil schrijven. Soms zal het politiek gekleurd zijn. Op andere momenten gaat het over mijn gedachten en ideeën bij gebeurtenissen in mijn leven.
Paar weekjes weg.......
De Dalai Lama twittert vandaag: "Wherever I go, I always give the advice to be altruistic and kind to others". Een mooie gedachte in een wereld waar geld belangrijker gevonden wordt dan mensen. Want hoe is het anders uit te leggen dat slechts 20% van de toegezegde gelden voor de wederopbouw van Haïti daadwerkelijk ontvangen zijn. Hoe is het uit te leggen dat Organon (Merck Sharp & Dohme tegenwoordig) in Oss ruim 2000 banen opoffert om aandeelhouders tevreden te stellen? Het geld regeert en mensen zijn daaraan volstrekt ondergeschikt geraakt.
Is dat dan de zegen van "het vrije Westen"? Is dat wat onze (politiek) leiders ons als belangrijkste waarde willen meegeven? Dansen naar de pijpen van de grote jongens uit het bankwezen en de industrie? Altruïsme (Auguste Comte, 1798 - 1857) is in de kapitalistisch georiënteerde landen vervangen door grenzeloos egoïsme. Individualisme zonder omzien naar de ander leidt tot een kille en harde samenleving. Waar leiders wel veel beloven, bijvoorbeeld aan Haïti, maar bar weinig waar maken.
Dat moet toch menselijk en beter kunnen. Ik hoop dat het kabinet dat men thans poogt te formeren elkaar vindt op die sociale en menselijke waarden. Ik ben er van overtuigd dat een land ook verantwoord bestuurd kan worden, terwijl de mens centraal staat. Het liberalisme hield ooit in dat ieders vrijheid begrensd werd door de evenuele schade die die vrijheid anderen toebracht. Echte vrijheid vier je dus samen, omdat je de ander ook het goede gunt.
Laat ik daarover de komende weken eens rustig nadenken. Terwijl ik zo goedkoop mogelijk een paar weekjes Frankrijk pak. Stokbrood, flesje wijn. Tent. A bientôt.
Ethisch Reveil
Ik ben geen fan van Van Agt. Hoewel ik zijn taalgebruik bij vlagen fenomenaal vind en zijn inzet voor de Palestijnse zaak ook erg waardeer. Maar Van Agt is ook "Neerlands" politicus van het "Ethisch Reveil". Het herstel van Christelijke normen & waarden. Later door één van zijn opvolgers versimpeld tot "Fatsoen moet je doen!".
Nou denk ik zelf dat je voor het herstel van Christelijke waarden tegenwoordig niet echt bij het CDA moet zijn. Ik zou dat veel meer zoeken bij de SGP of de ChristenUnie. Volgens mij gaat het er ook vooral om ethische principes, los van welke religie dan ook, weer wat centraler in ons denken te positioneren.
Ik kom op dit thema terwijl ik kijk naar Nout Wellink. De falende toezichthouder die zichzelf bij uitstek geschikt vindt om de Nederlandse Bank tot een cultuuromslag te brengen. Ik kom daarop, omdat banken als ING, ABN/Amro en vele andere, zich nog steeds de arrogant en machtig opstellen en veel van hun klanten in de kou laten staan nu het allemaal economisch wat moeizamer gaat. Het aantal "poor working people" - mensen die zich een slag in de rondte werken en toch te weinig verdienen om het gezin te onderhouden - neemt in ras tempo toe. Wie even niet voldoet aan de norm van de bank, die dankzij het belastinggeld van diezelfde mensen overeind gehouden is, wordt "BKR" geregistreerd. De éénzijdige registratie waar instanties oncontroleerbaar mogen melden wat zij vinden, ongeacht of dat nu echt de waarheid is en waarvan mensen dan jaren last houden.
In ons steeds meer gejuridiseerde landje is de discussie over moreel handelen en ethisch omgaan met problemen te ver op de achtergrond geraakt. Mensen die in problemen raken, worden daarvoor eerder genadeloos afgestraft dan weer "op de been geholpen", zodat zij weer goed verder kunnen.
Dan wil ik toch verwijzen naar de Islam, door sommige Nederlanders zo graag tot "achterlijke Godsdienst" verklaard. Waar een verbod bestaat op rente (Riba), omdat dat de kredietverstrekker in een onevenredig machtige positie plaatst ten opzichte van de kredietnemer. Wij zijn in het kapitalistische systeem die macht gewoon gaan vinden en staan feitelijk al jaren toe dat er vaak sprake is van machtsmisbruik. De Islam, waar men "Zakaat" kent, het afdragen van een percentage, boven bestaansminimum, van jouw geld ten behoeve mensen die het minder goed hebben.
Prachtige principes die m.i. veel dichter liggen bij fatsoen, normen en waarden en de ethische discussie die in dit land zo op de achtergrond is geraakt. Daar moest ik aan denken toen ik Wellink zijn eigen huid zag redden, toen ik dacht aan al die VVDers die binnen DSB actief waren en aan Balkenende die het ondernemerschap van Scheringa zo graag tot voorbeeld voor ons allen verhief.
Wat zou het mooi zijn als onze leiders, of het nu politici zijn of bankdirecteuren, zich bescheiden en minder zelfzuchtig zouden opstellen. Als ze minder zouden graaien en uit hun vorstelijke salaris een deel zouden reserveren voor Zakaat. Zo mooi. Maar het is warm, het zal wel mijn dagdroom blijven.
Hundertwasser
Ik was het afgelopen weekend heel even in Wenen. Gekkenwerk natuurlijk, maar één zus van mijn lief woont daar en zij werd 50! Ik weet wat het is om 50 te worden en hoe belangrijk het is dan dierbare mensen om je heen te hebben. Dus reden we met vier man/vrouw naar Wenen om die verjaardag te vieren. Dat was een grote verrassing en een heel gezellige ontmoeting.
Zo liepen we dus ook één middag in Wenen rond. Ik wilde dolgraag het Hundertwasser haus zien. Sociale woningbouw op een heel kunstzinnige wijze. Ontworpen door een wat zonderlinge man; een Weense Gaudi. Hundertwasser paste al Ecodaken toe toen het woordnog bedacht moest worden. Bovendien maakte hij sociale bouw bijzonder. Dat is iets waaraan we ook in deze tijd een voorbeeld zouden kunnen nemen.
Morgen rond ik met een presentatie van mijn portfolio mijn opleiding "Schoolleider van buiten" af. In september zal er een diploma-uitreiking zijn. Ik heb een intensief half jaar achter de rug. Maar de opleiding heeft de kans gebracht waarop ik hoopte. Ik ben directeur op een basisschool. In een wijk met veel sociale woningbouw; een wijk die wel een beetje Hundertwasser kan gebruiken.
Hiernumaals
Dit weekend zat vol contrasten. Mijn lief en ik waren bij een Katholieke kerkdienst ter nagedachtenis aan de vader van een goede vriendin van mijn lief. Als niet-Katholiek weet ik nu dat het mij aan eeuwigheidsperspectief ontbreekt en dat ik nooit met de Here Jezus aan één tafel in het hiernamaals zal zitten. Nu had ik daar toch al niet echt op gerekend; ik ben meer een man voor het Hiernumaals. Genieten in het hier en nu. "Het elfde gebod, het elfde gebod, het is de wil van God...." (zingt Muppetstuff). Het gaat over genieten van het leven. Zoek het gerust op in de CD-winkel of op YouTube. Voor de vrienden was het fijn dat wij er waren en daar is vriendschap voor. Dat je er bent in goede en slechte tijden.
Een sfeervoller viering was er zondagavond op Java Eiland. Daar traden achtereenvolgens Ellen ten Damme, Van Dik Hout, Acda & De Munnik en de Dijk op. Met af en toe dreigende wolken en een bijna bui en dan weer een heerlijk zonnetje. De liedjes van Ellen's CD "Durf jij" zijn van topniveau en haar performance is echt geweldig. Klapper van de avond was De Dijk. Huub van der Lubbe en zijn mannen staan - althans naar mijn bescheiden mening - op eenzame hoogte in de Nederlandse popscene. Ook nu was hun optreden weer ongelooflijk gaaf.
Alleen het huiswaarts gaan, was moeilijk. De parkeergarage was qua logistiek niet berekend op zveel vertrekkende mensen. Voor velen verstreek de uitrijtijd, anderen dachten zonder betalen of met te weinig betalen weg te komen en zo duurde het ruim een uur om weg te kunnern rijden en hadden we drie kwartier zicht op volkomen in de stress geschoten parkeergarage-medewerkers.
Toen ik uiteindelijk om 03.00 uur mijn bed in rolde zette ik nog net mijn wekker. Dan is het toch heel erg vroeg als die om 06.15 gaat. Zou het feit dat ik dat zo sterk voel te maken hebben met mijn vorige blog?
Vijftig!
Gisteren ben ik 50 geworden. Ik hoor nu bij de club die "Abraham" heeft gezien of in ieder geval weet waar Abraham de mosterd haalt. In mosterdstad Doesburg! De plaats waar mijn lief en ik onze relatie begonnen. Als je 50 wordt, word je echt in het zonnetje gezet. Op de basisschool waar ik werk, mocht ik met een papieren muts en een grote medaille met "50" daarop op een versierde stoel op het schoolplein zitten. Ik werd door de gehele school toegezongen.
's Avonds vierde ik een feestje in één van Enschede's leukste kroegen, 't Bolwerk. Waar de één me een hoed opzette en de ander een sjerp waarop "50, Abraham" te lezen was. Het resultaat was dat ik spontaan door de overige bezoekers van 't Bolwerk gefeliciteerd werd.
Het werd een reuzegezellig feestje. Nu, vijftig jaar en één dag, kijk ik daar tevreden op terug. Vijftig zijn, weten dat de club van Vijftigers groot is en vrienden hebben die dat met jou vieren. Het maakt het leven leuk. Nu weer terug naar het leven van alledag. Een informateur gaat een coalitie met in ieder geval VVD en PVV onderzoeken, de Argentijnen wonnen hun eerste groepswedstrijd en er ligt een forelletje gaar te worden in witte wijn. En "mijn muts" staat gewoon op de kast.
All that Jazz
Het meest heldere commentaar op het "premier-debat" op RTL4 kwam van @janrot "Zet Boudewijn de Groot tussen Geer, Goor & Froger : weinig show, lacht niet, danst stram. Maar het gaat om het liedje" (twitter). Ik zat naar dat debat te kijken met kromme tenen. Geen van deze mannen oogt als een waardig premier; Job Cohen wat mij betreft nog het meest. Gelukkig was in de binnenstad het jazzfestival in volle gang. Daar ben ik maar snel naar toe gegaan. Eric Vloeimans en Colin Benders (Kyteman) zouden spelen op het Grolsch-podium.
Opgegroeid met "de gebroeders Brouwer" heb ik wel een zekere fascinatie voor blaasinstrumenten overgehouden. Vooral toen ik mocht ervaren dat je daaruit ook waanzinnig mooie muziek tevoorschijn kan laten komen. Kyteman en Vloeimans halen onwaarschijnlijk mooie muziek uit hun trompet. Ze haalden ook in beste in elkaar naar boven. "Creativiteit moet stromen, vloeien" lees ik in het programmaboekje. Dat gebeurde. Het was waanzinnig gaaf!
Die creativiteit moet ook stromen in de Haagse politiek. Waar ooit Hans Dijkstal (jazzliefhebber, saxofonist) met Van Mierlo en Kok het eerste Paarse kabinet formeerde. Om uit de zooi te komen die door de crisis en het talmende kabinet Balkenende is ontstaan, is een andere koers nodig dan centrum-links of centrum-rechts. Nederland is toe aan een nieuwe paarse periode. PaarsPlus. Daarom is het zo jammer dat Mark Rutte die optie lijkt te vermijden. Er is creativiteit nodig, lef, innovatie en progressief denken. Jazz dus!
Ramp
"Ik haat je.... maar ik kan niet zonder jou" staat met verf op één van de afvalbakken geschilderd die langs het pad door het plantsoen langs de Lonnekerspoorlaan staan. De schrijver wil iemand iets duidelijk maken. Kennelijk lukt dat niet in een telefoongesprek, met een sms-je, een direct mail, tweet of op MSN. Soms denk ik wel eens dat naarmate het aantal communicatiemiddelen groeit, de communicatie zelf afneemt. Verstoken van contact met een geliefde kliedert iemand zijn boodschap op de afvalbak.
Ik liep met mijn lief langs het monument ter nagedachtenis aan de vuurwerkramp, 13 mei 2000. Een bloemenzee en aan sommige boeketten aangrijpende boodschappen. Wij gingen naar de Twentse Welle waar de expositie "Veerkracht" te zien is. Een aardbeving in Italië, een verwoestende overstroming in Groot Brittannië en de vernietigende vuurwerkramp in Enschede. Vooral de vitrines met persoonlijke bezittingen en het verhaal dat er bij hoort waren indrukwekkend.
's Middags op dezelfde dag gingen we naar de opera "Wake", de opera die - aldus Peter den Oudsten in het voorwoord in het programmaboekje - "een zeer waardige bijdrage vormt aan de herdenking van de vuurwerkramp". Het helpt bij de verwerking. Wij zagen een indrukwekkende opera. De zaal was muisstil na afloop; stond stil bij de ramp. Voordat het applaus opklonk.
Na de vuurwerkramp schilderden kinderen tekeneningen en gedichten op houten panelen die de schutting vormden rond het rampgebied. Zij staan in de Twentse Welle. Teksten op een publieke plaats. Zoals die sneue boodschap op de afvalbak. Alleen oprechter, indrukwekkender en om even echt bij stil te staan.
Op zijn Grieks
De Grieken staken. Verstandig is dat niet. Het verergert de situatie, terwijl er hoe dan ook ingrijpende maatregelen nodig zijn om de economie weer op gang te helpen. de boosheid is echter volkomen terecht. De Grieken zijn belazerd door hun eigen leiders. Die leiders lijden niet echt nu en het Griekse volk wel. In Spanje stijgt de werkloosheid tot bijna 20% van de beroepsbevolking. Portugal staat er slecht voor. De euro staat onder druk. De euro. Die ene Europese munt voor zoveel verschillende, niet samenwerkende landen. Europa blijft een onaf continent waar het "ieder voor zich" is en het maar zeer de vraag is of daar een "en God voor ons allen" op volgt.
De crisis is diep en raakt ons allemaal. De veroorzakers van die crisis, hebberige bankdirecteuren en machteloze politici, hebben het ook in slechte tijden goed. De prijs van hun falen wordt betaald door het toenemend aantal werklozen en al die hardwerkende mensen waarvan de politiek nu een offer vraagt.
Om de overheidsfinanciën op orde te houden worden schulden afgelost met geleend geld. We vullen het ene gat met het andere. Dat is iets wat u en ik niet kunnen en niet mogen. Als particulier krijg je echt geen lening om een lening af te lossen. De financiers jagen de rente op naar een recordhoogte en uiteindelijk ligt de macht bij bankiers en niet bij een democratisch gekozen parlement. Een deel van het Griekse drama is het enorme rentepercentage wat het land opgedrongen krijgt. Rente is misschien wel het grote kwaad. In de Islam is handel toegestaan, maar het leven van rente niet. Misschien is dat wel een heel goed opvatting.
Wat we in het Griekse drama zien, is dat we een land in problemen nog verder de afgrond in duwen door hen met steeds hogere rentetarieven te confronteren. Zoals we - ook in Nederland - mensen met betalingsproblemen opzadelen met extra kostenen ze ook liefst openbaar te schande maken. We maken de problemen graag groter bij degenen die in de problemen geraken. Dat is in mijn ogen immoreel en pervers. Het lijkt de schaduwzijde van het Westerse dogma van kapitalisme en marktvrijheid. Ook hardwerkende mensen komen in toenemende mate in financiële problemen.
Ook in Nederland krijgen wij de rekening van de kredietcrisis nog gepresenteerd. Die wordt niet betaald door degenen die de crisis veroorzaakten. Die zitten met een bult geld op een veilige plek en zal hen worst wezen dat anderen voor hun fouten opdraaien. De Rijkman Groeninks (en vele andere bankdirecteuren) van deze wereld trekken zich nergens wat aan en het lukt politici niet hen ertoe te bewegen hun verantwoordelijkheid te nemen.
Misschien is dat nog wel het grootste probleem. De politiek heeft nauwelijks grip op "het grote geld". Parlementen zijn tandeloze tijgers. Het Westerse systeem is dolgedraaid en wordt bestuurd door een decadente top, die zich beroept op het feit dat het allemaal juridisch in de haak is. Dat het moreel verwerpelijk is, laat hen koud.
Enschede marathon
Het is een geweldig mooie dag. Misschien zelfs te warm voor de vele deelnemers van de marathon van Enschede. Ik kreeg twee brieven in de brievenbus eerder deze week, waarin Zone2desgn en Prismare melding maakten van het feit dat de route van de marathon over de Lonnekerspoorlaan zou gaan en wij hierdoor "geluidsoverlast" zouden kunnen ervaren.
Ik ervoer geen overlast; ik genoot van zon en festiviteiten. Vanaf mijn balkon zag ik de vele lopers voorbij komen. Ik heb niet kunnen zien dat John Kalai de marathon won in een tijd van 2 uur, 12 minuten en 17 seconden. Hij won toch eerder al eens? Dit nieuws bereikte mij in een tweet van @enschedeaanzee. Daarvoor had ik al de kidsrun langs zien komen; sommige kids hadden net leren lopen en gingen dat nu al verzilveren met een medaille. De stimulerende ouders hadden het zelf ook zwaar op deze kilometer over de busbaan.
Inmiddels zijn de lopers weg en rijden er weer bussen langs mijn huis. Maar wat was het gezellig langs de route en wat leveren al die lopers een geweldige prestatie. Ik heb mijn aandacht alweer verlegd. Op politiek24 luister ik met één oor naar het congres van de PvdA. Waar iedereen in de verkiezingstijd meetelt. Ik hoop dat zij dit standpunt ditmaal ook volhouden na de verkiezingen en dat zij na drie weggegooide jaren - waaraan zij zelf ook schuldig zijn - progressief en links gaan inzetten. Maar ik vertrouw dat nog niet helemaal. Job zet m op!
Rond
Gisteravond was ik bij een teamvergadering op de school waar ik per 1 mei a.s. directeur ben. Ik maakte kennis met een enthousiaste groep mensen. Eerder die dag werd ik voor het laatst gefilmd door TV Apeldoorn. Niels Kater wilde een kort "afscheidsitem" opnemen. Het gebeurt immers niet vaak dat een fractievoorzitter stopt en verhuisd naar een andere plaats. Na bijna vijftig jaar Apeldoorn woon ik nu in Enschede. Er zitten toch Twentse genen in mijn lijf; ik voel me thuis in mijn nieuwe woonplaats. Met mijn nieuwe baan in Twente is het plaatje compleet.
In een kort berichtje in de Tubantia werd het aangekondigd: OBS De Kubus krijgt een nieuwe directeur: Gert Jan Kleinpaste. Eén van mijn nieuwe collega's vroeg direct: "Woont je moeder in Schelfhorst". De wereld is altijd kleiner dan je denkt.
Toen ik in januari jl. begon aan het opleidingstraject "Schoolleiders van buiten" had ik niet verwacht zo snel zo'n leuke werkplek te vinden. In juni - kort na mijn vijftigste verjaardag - rond ik de opleiding af en dan ben ik al volop aan het werk op een heel leuke Brede Buurt School waar we ons inzetten voor een toegankelijke en inspirerende leeromgeving voor kinderen uit de buurt. Daar aan mee te mogen werken is een geweldige kans. Er wordt vaak gezegd dat je na je veertigste steeds minder kansen krijgt op de arbeidsmarkt, maar gelukkig heb ik andere ervaringen. Ooit begon ik als leerkracht in het basisonderwijs en na veel andere ervaringen en functies kom ik terug in de sector waar altijd mijn hart heeft gelegen. Ga ik werken in de plaats waar mijn in 2004 overleden vader zich in zijn element voelde. De cirkel is rond op De Kubus.
Voor ik het vergeet: de foto bij dit blog is gemaakt door Inge van Erkel, vier jaar lang mijn burgerbuddy in Apeldoorn.
Laatste reacties